زندگیمان چقدر دلگیر است .
دلم از زندگی دگر سیر است .
روزها مثل جمعه تعطیلند .
جمعه هم بی حساب دلگیراست .
(( کاش می شد کنار هم با شیم ))
کاش ای خوب من ، ولی دیر است .
یک سفارش به چشمهایت کن
کا رها پیش چشم تو گیر است
کاش می شد که بگذرم از عشق
لقمه ی عاشقی گلو گیر است
می روم مثل باد (( بادا باد ))
جاده ی زندگی سرازیر است .
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند شما بودید .
حرفها ی ما هنوز نا تما م ...............
تا نگا ه می کنی :
وقت رفتن ا ست
با ز هم هما ن حکا یت همیشگی !
پیش ا ز آ ن که با خبر شوی
لحظه ی عزیمت تو نا گزیر می شود
آ ی ................
ا ی د ریغ و حسرت همیشگی !
نا گها ن
چقد ر زود
د یر می شود !
به خدا شرمنده از تمام دوستانی که در این مدت به مومیایی من سر زدند .
به خدا نمی خواستم به کسی بی اعتنایی کنم .
غمی که روی دل منه خیلی سخت و سنگینه .
روز پنجشنبه مورخ ۳ / ۸ / ۸۶ پدرم از دنیا رفت .
بدون خدا حافظی . حتی نموند تا در مقابل خداحافظی که صبح ازش کردم
از سر کار برگردم و بهش سلام کنم .
آمدم خونه دیدم یک پتو روی تمام جسم بی جانش کشیدند
فقط مامانم اجازه نداده بود از خونه ببرندش تا من بیام .
آخه هنوز خداحافظی نکرده بودیم .
ببخشید که دیر آمدم اما حال و روز خوبی ندارم .
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
سلام سلام
نه چیزی نگویید خوب می دونم که خیلی چیزها به شما
دوستان خوبم بدهکارم تبریک پاییز ؛ ماه مبارک رمضان ؛
آغاز ماه مهر که هنوز برای من خاطرات بسیار با خودش
همراه دارد و ولادت کریم اهل بیت حضرت امام حسن
از همه مهم تر اینکه می خوام به دختری در مه به خاطر
داشتن دوستان خوبی مثل شما تبریک بگویم دوستانی
که در این مدت تنها ش نگذاشتند . (( بین خودمان بمونه
خیلی وقتها به این دختری در مه حسودیم می شه . ))
باز هم ممنونم .
راستی توی شبهای احیا من را هم از دعای خیر خودتان
بی نصیب نگذارید .
این شعر را تقدیم می کنم به تمام دوستانی که
متن شاد می خواستند
ا ز ا ین دیار که نام خوشش صفاهونس
سلام ساده ی من به هر کس که اهلی ایرونس
بیا به اینجا و از دور نیگا بوکون و بی بین
که این جا سر تا سرش از خبی گلستونس
تو این جا هر چی بخوای ساختمونی دیدنی اس
همین نه نوم و نشونش منارجنبونس
همین نه مسجد ی شیخش پسندی اهلی دلس
آدم تو هر جا می رد والا مات و حیرونس
بیا سر ی پل خواجوش بی بین چه جوری آباش
به مثلی مرواری از رویی سنگا غلتونس
پر از قلمزن و نقاش ماهرس این جا
می دونی چقدر هر ورش سخندونس
اگه تو انجمنی شاعراش بیای و بشینی
می گوی که انجمنس این جا یا نمکدونس
ز کاری کارگرش آ ، زرنج دهقونش
تو سفره مون نونی داغ و پیاز و بریونس
گزی که این جا دارد ، منحصر به فردس و بس
بخور که قوت قلبس آ ، و بابی دندونس
خلاصه ضمنی خداحافظی و عرضی ادب بوگم
که سرچشمه ذوق و هنر صفاهونس
( استاد اکبر جمشیدی )
سلام
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
می نویسم ا ز تو ، ا ز سر ا ب
ا ز پرند ه ، ا ز خد ا ی آ ب
می نویسم ا ز همیشه خشک
بر جد ار ه ها ی ا لتها ب
سهم من ا ز ا ین همیشه ها
خا مه ا ی و د فتر ی خرا ب
فکر می کنم .....تو هم .... عزیز !
یک گنا ه و ا ین همه عذ ا ب ؟
تو ، همه ، همیشه در سکوت
من ، همه ، همیشه بی جو ا ب
ما ند ه د ر طلسم سا یه ها
سا ل ها ی قحط آ فتا ب
با د می بر د ، بیا ، مرا
د ر حوا لی خد ا بیا ب
گذ شته یه زخم پیر و کهنه س خوب نمی شه
تو ا بر ا یه ا بر گر یه سا زه د و ر نمی شه
یه مرغ جلد ه که هیچ و قت نمی ر ه
یه د شت خشک که با ا شک جو ن می گیر ه
یه زنجیر ه یه بند ه ، یه د یو ا ر بلند ه
گذ شته جنس کو هی مثل سنگه
چه سخته چه سخته گذ شتن ا ز رو د یو ا ر گذ شته
یه خو ا به رسید ن به فرد ا یی که پشت ا و ن نشسته
گذ شته تو آ ز ا ر ی تو د ر د ی یه دیو ا ر بلند ی
گذ شته ، جنس کوهی مثله سنگی
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
می گم د و با ر ه د و م مر د ا د
می خو ا م بر م سفر
می پرسند کجا ؟
وقتی می گم کجا ؛ با حا لت تمسخر نگا هم می کنند .
و می گویند : مگه د و با ره سا ل شد ه ؟
ا و ن و قته که بغض گلوم را می گیره و با سر می گم آ ره
بعد می پرسند : را ستی چند سا ل گذ شته ؟
ا شک تو ی چشمها م جمع می شه و با همون بغض کهنه
می گم پنج سا ل تما م شد .
می گویند : ا و ه ؛ چه زو د پنج سا ل شد .
ا ون وقت بعد از گذ شت پنج سا ل هنوز به یا د شونی ؟
د یگه نمی تونم جلو ی ا شکها م را بگیرم
می زنم زیر گر یه و می گویم :
آ ر ه پنج سا ل تما م شد
ا لا ن د یگه ساعتها ی ا و لیه ششمین سا ل ا ست .
شا ید بر ا ی شما زود گذ شته با شه
ا ما ا ی کا ش می د ا نستید بر من چه گذ شته .
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
من د لم می خوا هد خا نه ا ی د ا شته با شم پرد وست
کنج هر د یوا رش د وستها یم بنشینند خند ا ن
هر کسی می خو ا هد
وا رد خا نه ی پر مهر و صفا یم بشود
یک سبد بوی گل سرخ به من هد یه دهد .
شرط وا رد گشتن شستشوی د لها ست
شرط آ ن د ا شتن یک د ل بی رنگ و ریا ست
بر د ر ش برگ گلی می کو بم
روی آن با قلم سبز بها ر
می نویسم ا ی یا ر
خا نه ی د و ستی ما ا ینجا ست
تا که سهرا ب نپرسد د گر
خا نه ی د و ست کجا ست !!!
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
به یک د یگر عشق بورزید ،
ا ما ا ز عشق بند مسا زید :
بگذ ا رید عشق د ر یا یی موا ج با شد
د ر میا ن سوا حل رو ح شما .......
با هم بخوا نید و بر قصید و شا د ما ن با شید .
ا ما بگذ ا رید هر یک ا ز شما تنها با شد .
همچون سیم ها ی عود که تنها هستند .
گر چه با یک نغمه به ا ر تعا ش د ر می آ یند .
د ل ها ی خود را به یک د یگر بد هید
ا ما نه برا ی نگه د ا شتن .
زیر ا تنها د ست ز ند گی شا یسته ا ست
که د ل ها ی شما را نگه د ا رد .
د ر کنا ر یک د یگر با یستید ؛
ا ما نه بسیار نزد یک به یک د یگر .
زیر ا ستون ها ی معبد
جد ا ی ا ز هم می ا یستند .
و د ر خت بلوط و د ر خت سرو
د ر سا یه ی هم نمی بالند .
(( جبران خلیل جبران ))
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
با ید بپذ یر یم
هیچ چیز را
مفت به د ست نمی آ وریم .
حتی سنگی که برا ی
شکستن د ل ما
به کا ر می گیرند
بها یش را
پیش پیش ا ز ما گرفته ا ند .
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
شهادت بزرگ بانوی اسلام را تسلیت می گویم
نمی د ا نم ا ز ا و چه بگویم ؟ چگونه بگویم ؟
خو ا ستم ا ز بو سو ئه تقلید کنم ، خطیب نا مور فرانسه که
روزی د ر مجلسی با حضور لوئی از حضرت مریم سخن می گفت .
گفت : هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که همه ی سخنورا ن عا لم
د ربا ره ی مریم د ا د سخن د ا د ه ا ند .
هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که شا عران جها ن د ر ستا یش مریم
ذ وق
هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که همه ی فیلسوفا ن و متفکرا ن
هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که همه ی هنرمند ا ن ، چهره نگا ران ،
پیکره سا زا ن بشر ، د ر نشا ن د ا د ن سیما و حا لا ت مریم
هنرمندی ها ی اعجا ز گر کرد ه ا ند .
ا ما مجموعه ی گفته ها و ا ند یشه ها و کوششها و هنرمند یها ی
همه د ر طول ا ین قرنها ی بسیا ر ، به ا ند ا زه ا ین یک کلمه
نتوا نسته ا ند عظمت های مریم را با زگویند که :
(( مریم ما د ر عیسی ا ست ))
و من خوا ستم با چنین شیوه ا ی ا ز فا طمه بگویم
با ز د ر ما ند م :
خوا ستم بگویم : فا طمه د ختر خد یجه ی بزرگ ا ست ،
د ید م فا طمه نیست .
خوا ستم بگویم که :
فا طمه د ختر محمد ( ص ) ا ست .
د یدم که فا طمه نیست .
خوا ستم بگو یم که :
فا طمه همسر علی ا ست ،
د ید م فا طمه نیست .
خوا ستم بگویم که :
فا طمه ما د ر حسنین ا ست
د ید م که فا طمه نیست .
خوا ستم بگویم که :
فا طمه ما د ر زینب ا ست ،
با ز دیدم که فا طمه نیست .
نه ؛ ا ینها همه هست و ا ین همه فا طمه نیست .
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
2۲ / 3 / 86
ششمین سا ل سفربی بازگشتت مبا رک
جا ی پا یت بر شنها ی سا حل ،
ما ند ه بود .
سا ل ها می گذ رد ،
و من به ا نتظا ر نشسته ا م
عقب نشینی د ر یا را !
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم . اون که نموند تو بودی .
نظا ره یا نبرد؟
ا ز تو پرسید م
ا ز تو ا ی را ستگوترین د روغگوی بزرگ
پرسید م که فرد ا روز من است آیا ؟
گفتی تما م فرد ا را د ر آسما ن شب نظا ره کن.
پرسید م ا ز ستا ره ها جویا شوم ؟
گفتی نه
نگا ه را به د و ر ما ه ها له کن.
شب شد.
سرا غ آ سما ن رفتم و ستا ره و ما ه
من ما ند م و سیاهی و آسما ن و نگا ه
گفتی نگا ه را به د و ر ما ه بچرخا نم
ماهی که پشت ا بر نها ن شده چه کنم ؟
گفتی بما ن و سیاهی شب را نظا ره کن
می ما نم ا ما نظا ره ی شب نمی کنم
زنجیر می کنم نگا ه را به د و ر ا بر
و هر که ا ز من بپرسد ا ز طلوع بخت
میگویمش بما ن و ابرها ی سیاه را
پا ره پا ره کن
می د ا نم که هستی ، ا ی هستی ز تو .
می د ا نم که نا ظری بر همه ی عا لم ، ا ی حضور غا یب .
پس د ست گیرم با ش .
د ر ا ین تا ریکا ی زما ن
ا زسیا هی ونخوت برها نم
و به سوی طلوع ا یما ن را هنما یم با ش .
بگذ ا ر تا د رچشمه ی رحمتت ،
تن آ لود ه ی فا نیم را بشویم
و کبر و خود پسند ی را ا ز خود د و ر سا ز م .
نمی خوا هم د ر گرد ونه ی زما ن ،
همچون گوی حقیری با شم ،
که به هر سو می غلتد و به هر چیز تن می د هد .
می خوا هم آ ن با شم که تو می خوا هی ،
پس معبود م ، د ستگیرم با ش .
یا د مه همیشه می گفتی بزرگ بود ن
یا کوچک بود ن خد ا ی هرکس به بزرگی یا
کوچکی د ل ا و مربوط می شود .
یا د ته می گفتی : هرکس د لش بزرگ باشد ،
خد ا خیلی را حت می آ ید و د ر د لش خا نه می کند
آ ن و قت هرچه ا ز خد ا بخواهد زود بر آورد ه می شود .
چون د یگر نیا ز نیست تا مرغ آ مین
خوا سته ی ا و را به آ سما ن ببرد و به گوش خد ا برسا ند ،
چو ن ا ون خود ش تو ی قلبش یک خد ا د ا رد
که حتی بد ون به زبا ن آورد ن می شنود وبرایش
برآ و رد ه می کند . من که هنو ز یا د مه ا ما
نمی د ا نم تو هم یا د ت هست یا نه ! ؟
که می گفتی : د ل من آ نقد ر بزرگ هست که خد ا
با تما م عظمتش د رآ ن جا ی می گیرد .
می گفتی : ا گر خد ا سری به قلب من بزند
برا ی همیشه آ نجا خو اهد ما ند .
ا ما یک سوا ل ذ هنم را پر کرده !
بگو ا گر و ا قعا قلب من ا ین قد ر وسعت د ا شت
چرا تو نتوا نستی برا ی همیشه تحملش کنی ؟
یعنی قلب من برا یت مثل قفس تنگ بود که حس
کرد ی پرند ه ا سیری هستی و برا ی همیشه
ا ز آ ن پروا ز کرد ی و رفتی ؟
یا شا ید قلبم را لا یق خو د ند ا نستی و
برا ی همین پرو ا ز را بها نه کرد ی .
عزیزم بد ا ن که هر چند پروا ز کرد ی و رفتی
ا ما هما ن یک د ا نه پری که ا ز با لهای زیبا یت د ر
قفس د لم ما ند ه برا یم کا فی ا ست .
با ور کن که با هما ن شبها و روزها را می گذ رانم .
سا لها ست که با بوسید ن هما ن یک د ا نه پر
زند گی را طی می کنم . گلا یه ا ی د رکا ر نیست ،
چو ن ا گر د رعشق پا ی گله و شکا یت با ز شد
گرد و غبا ر فرا موشی خیلی زو د
آ ن عشق را ا ز پا د ر می آ ورد .
ا ما تو خود را د لوا پس نکن ، من نمی گذ ا رم
ا ین گرد و غبا ر روی عشقم به تو سا یه بیند ا زد .
مطمئن با ش تا وقتی عکست تو ی قا ب د لم ،
صد ا یت د ر گوش جا نم و خا طره ها یت
د ر بند بند ذ هنم قرا رد ارد گرد فرامو شی که هیچ
غبا ر گذ ر زما ن هم کا ری ا ز پیش نخوا هد برد .
پس خیا ل د لت را مطمئن کن که من تا
همیشه منتظر و چشم به را هت هستم .
با آ ن که می د ا نم بر نمی گرد ی ا ما بر سر
جا د ه ایستا د ه ا م تا ا ز آ ن سو ی د و ر د ستها
با سبد ی رویا به د ید نم بیا یی . و بگو یی به پا س
ا ین همه ا نتظا ر تا همیشه کنا رم می ما نی
و به جا ی تما م ا شکها یم تا همیشه با هم به
د نیا خوا هیم خند ید .
حتی ا گر ا ین آرزو برا ی برآ و رد ه شد ن
فرصتی بخوا هد به ا ند ا زه تما م عمر من
به تو وا ین آ رزو ا ین فرصت را خواهم داد .